อากาศหนาวแล้ว!
ผมรู้สึกได้ชัดเจนขึ้น เมื่อควบมอเตอร์ไซค์ออกไปซื้อของตอนดึกที่ร้านเซเว่นใกล้ๆ บ้าน อากาศเย็นๆ ทำให้ความเร็วในการขับขี่รถมอเตอร์ไซค์ลดลงโดยปริยาย ผมอดนึกถึงตอนไปปายเมื่อสองปีก่อนไม่ได้ บรรยากาศขี่มอเตอร์ไซค์ตอนกลางดึกตีสอง หลังดูคอนเสิร์ตในป่าเสร็จ ต้องขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าลมหนาวกลับที่พัก ระยะทางกว่า ๑๐ กิโล อุณหภูมิตอนนั้นน่าจะอยู่ประมาณไม่เกินสิบองศา
จำได้ว่า ความมืดสองข้างทางของนอกเขตอำเภอปาย มันช่างวังเวงดีแท้ ขับช้าก็กลัว ขับเร็วก็หนาว สุดท้ายกลัวมืดก็แพ้กลัวหนาว ยอมขับช้าๆ ไปเรื่อยๆ ดีกว่า เพราะอากาศเย็นมาก ชนิดที่เรียกว่านั่งตัวแข็งกำแฮนด์รถแน่น กว่าจะถึงที่พัก ทุกอย่างในตัวแทบจะแข็งไปหมด การขี่มอเตอร์ไซค์ในช่วงหน้าหนาว ตอนกลางคืนช่างเป็นอะไรที่เกินบรรยายจริงๆ
เดือนหน้าผมคงได้ไปเยือนปายอีกครั้ง ได้ข่าวว่าปายเปลี่ยนไปเยอะพอสมควรหลังจากที่ผมไม่ได้ไปสองปี แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะปายของผมไม่ใช่มีแค่ร้านกาแฟเก๋ๆ หรือร้านขายของที่ระลึกสวยๆ แต่ผมชอบแม่น้ำปาย แม่น้ำสายเล็กๆ สายนั้น
Category > วันวานยังหวานอยู่
โต้ลมหนาวที่ปาย
กระทรวงพาณิชย์ในความทรงจำ
ถ้าพูดถึงกระทรวงพาณิชย์ในปัจจุบัน หลายคนคงนึกถึงกระทรวงที่ตั้งอยู่แถวๆ สนามบินน้ำ แต่ในความทรงจำของผมแล้วกระทรวงพาณิชย์มีที่ตั้งอยู่ที่เดียวคือบริเวณท่าเตียน ใกล้ๆ กับปากคลองตลาด
ผมเคยมีชีวิตวนเวียนอยู่ที่กระทรวงท่าเตียนในช่วงประมาณปี ๒๕๓๘-๔๐ ในฐานะผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง เวลาหนึ่งปีกว่าๆ เกือบสองปีที่เป็นนักข่าวประจำกระทรวงพาณิชย์เป็นช่วงเวลาที่สนุกสนานและน่าจดจำมากที่สุดในแง่ของการทำงาน และในแง่ของมิตรภาพกับเพื่อนๆ ร่วมวิชาชีพ ผมมีกลุ่มเพื่อนนักข่าวที่สนิทกันมากที่นั่นอยู่หลายคน และยังคบหาติดต่อกัน พบเจอกันเป็นระยะๆ จนถึงปัจจุบัน
กระทรวงพาณิชย์ถือเป็นอีกหนึ่งกระทรวงที่มีการแข่งขันทางด้านการข่าวค่อนข้างสูง เนื่องจากเป็นกระทรวงสำคัญที่มีบทบาททางด้านเศรษฐกิจตั้งแต่ระดับปากท้องชาวบ้าน เช่น ราคาหมู เห็ด เป็ด ไก่ ไข่ ทั้งหลาย เป็นไปจนถึงเรื่องระดับโลก เช่น การประชุมดับเบิลยูทีโอ, เอเปก และอาเซียน เป็นต้น เรียกว่าเป็นอีกสถานที่หนึ่งที่การทำข่าวต้องใช้ความรู้ความสามารถรอบด้าน
ผมทราบข่าวว่า กระทรวงพาิณิชย์ย้ายที่ทำการไปอยู่ที่สนามบินน้ำหลายปีแล้ว โดยสถานที่เก่าซึ่งตัวอาคารเป็นวังเดิมมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๖ ได้รับการตกแต่งภายในใหม่ให้กลายเป็น “สถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ” (มิวเซียมสยาม) ซึ่งเมื่อตอนต้นปีที่ผ่านมา ผมก็ได้กลับไปเยือนสถานที่อันเป็นอดีตที่น่าจดจำของผมอีกครั้ง