หรือโลกเราท่าจะเพี้ยนหนักขึ้นไปทุกวัน
Category > สัพเพเหระ
วาดภาพด้วยแสง
ไปอบรมการถ่ายภาพเบื้องต้นที่จัดโดยห้องกล้อง เว็บพันทิปดอทคอมเมื่อ ๘-๑๐ มกรา ๕๓ ที่ผ่านมา ได้ความรู้ใหม่ๆ กลับมาด้วยมากมาย หลังจากซื้อกล้อง DSLR มาเล่นแบบงูๆ ปลาๆ มั่วๆ ไปอยู่หลายเดือน
เรียนกลับมาคราวนี้ เรียกว่าถ่ายรูปเป็นมากขึ้น อาจจะไม่ถึงขั้นดีเลิศ แต่ก็น่าจะดีกว่าเดิม แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่ามันคือปรัชญาหลักของการถ่ายภาพ ซึ่งเพิ่งได้รับการบอกกล่าวให้กระจ่างให้ครั้งนี้จากวิทยากรก็คือ ปรัชญาที่ว่า “การถ่ายภาพคือ การวาดภาพด้วยแสง”
ใช่เลย! ผมพยักหน้ารับอย่างบรรลุหลักการภายใน ๓ วินาที
กล้องถ่ายรูปมันก็คือ อุปกรณ์ควบคุม และจัดการแสงให้เข้ามาในภาพที่เราต้องการจะถ่ายได้มากหรือน้อย ภาพถ่ายที่ดีส่วนใหญ่มันก็คือการจัดแสงให้สวย ไม่ว่าจะเป็นแสงธรรมชาติ หรือแสงประดิษฐ์
แสงธรรมชาติที่เกิดขึ้นในต่างช่วงเวลา ก็ให้แสงที่แตกต่างกัน เช้าแบบ กลางวันแบบ เย็นแบบ กลางคืนอีกแบบ เราต้องรู้จักธรรมชาติของแสงด้วย ประการต่อมาก็คือ รู้จักความสามารถของกล้องเราว่า สามารถจัดการกับแสงได้อย่างไรบ้าง ส่วนของกล้องที่ควบคุมและจัดการกับแสงได้มีอยู่ ๒ จุดหลักก็คือ ความไวชัดเตอร์ กับค่ารูรับแสง ที่มักแทนค่าด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษว่า F
การถ่ายภาพก็คือการควบคุมเจ้าสองอย่างนี้แค่นั้นเอง ที่เหลือเป็นเรื่องประกอบไม่ว่าจะเป็นเรื่องเลนส์ การจัดวางองค์ประกอบ การเคลื่อนที่ของวัตถุที่จะถ่าย ฯลฯ
มันทำให้ผมรู้ว่า ต่อไปนี้จะถ่ายภาพอะไรก็ตามให้ดูสภาพแสงก่อนเป็นอันดับแรก
แสตมป์เซเว่น
เพิ่งเห็นแสตมป์ชุดใหม่จากร้าน 7-11 เข้าใจว่าชุดนี้เริ่มแจกจ่ายมาตั้งแต่วันที่ ๑ พ.ย. ที่ผ่านมา ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้าเซเว่นบ่อยนักก็เลยเหมือนตกข่าว สำหรับแสตมป์ชุดใหม่นี้เป็นกลุ่มการ์ตูนจากวอลท์ ดีสนีย์ ก็สะสมแลกของพรีเมียมได้เหมือนเดิม หรือใช้แทนเงินสดไปแลกสินค้าก็ได้เหมือนเดิม หมดเขตสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ ปีหน้าครับผม
มือใหม่ DSLR
เกิดมาก็ไม่คิดหรอกนะครับว่า จะมีโอกาสจะเป็นเจ้าของกล้อง DSLR สักตัว เคยถามตัวเองเล่นๆ ว่าอยากได้มั้ย ก็เคยคิดเหมือนกันนะครับ เพราะอยากจะถ่ายรูปให้ออกมาสวยๆ เหมือนชาวบ้านเขาบ้าง แต่พอมาคิดจริงๆ แล้วก็เป็นไปได้ยากที่จะเป็นเจ้าของ เพราะหนึ่งราคากล้องค่อนข้างแพง เสียดายตังค์ สองถ้าซื้อจริงๆ ก็กลัวว่าซื้อมาแล้วใช้ไม่คุ้ม สามอันนี้สำคัญคือ กลัวถ่ายไม่เป็น ฮ่าๆ สุดท้ายก็เลยได้แต่มองๆ เวลาเดินผ่านร้านกล้องแต่ไมได้คิดจริงจังอะไร
จนกระทั่งเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาเกิดเหตุึการณ์ “มีงานเข้า” เต็มๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่คิดไว้ก่อนหน้าก็เปลี่ยนไป…
มีน้องที่รู้จักกันจะจ้างให้ไปถ่ายรูปวัด เพื่อมาทำเป็นป้ายแนะนำที่ท่องเที่ยวในชุมชน ถ้าถ่ายแค่วัดสองวัดก็คงไม่เป็นเรื่องเท่าไหร่ แต่งานนี้มันเป็นสิบๆ วัด ปัญหาก็คือ กล้องถ่ายรูปของผมที่มีอยู่ตอนนี้ มันเป็นกล้องคอมแพ็คธรรมดาๆ ที่ซื้อไว้ถ่ายรูปเล่นๆ มากกว่า คุณภาพไม่ได้ดีอะไรมากมาย อีแบบนี้ถ้าคนจ้างงานมาเห็นว่าเราใช้กล้องคอมแพ็คถ่ายรูปทำงานให้เขา คงหมดความน่าเชื่อถือไปพอสมควร
เรียนภาษาอังกฤษด้วยตัวเอง
นับตั้งแต่รู้ว่ามีการเปิดตัวสถานีโทรทัศน์ภาคภาษาอังกฤษในประเทศไทยแบบ ๒๔ ชั่วโมงในชื่อ TAN Network ก็ทำให้ผมหันมาดูโทรทัศน์มากขึ้น เดี๋ยวนี้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันก็เลยอยู่ที่การเปิดทีวีทิ้งไว้ที่ช่องนี้มากที่สุด ถามว่าตัวเองเก่งกาจจนดูเข้าใจทุกเรื่องที่นำเสนอหรือเปล่า ผมว่าผมเข้าใจเพียง ๔๐-๕๐% ของเนื้อหาที่นำเสนอมาทั้งหมดเท่านั้น ที่เหลือเป็นการฟังซาวน์อย่างเดียวแต่ไม่สามารถจับใจความอะไรได้
แต่นั่นก็เป็นความตั้งใจของผม ไม่ได้ซีเรียสว่าจะต้องดูรายการภาษาอังกฤษแล้วเข้าใจไปหมดทุกอย่างราวกับเจ้าของภาษา การฟังออกไม่ออกไม่ใช่ประเ็ด็นสำหรับผม แต่ผมคิดว่าแค่อยากให้มันมีเสียงและสำเนียงของภาษาอังกฤษเข้าหัวผมไปเรื่อยๆ บางทีสมองมันอาจจะซึมซับภาษาต่างชาติเข้าไปได้บ้างไม่มากก็น้อย